ای انسان

چه چیز تو را بر گناه جرات داده ؟

چه چیز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته ؟

و چه چیز تو را بر هلاکت خویشتن علاقمند نموده است ؟

مگر این بیماری تو بهبودی نمی یابد ؟ و یا این خوابت بیداری ندارد ؟

چرا همانگونه که به دیگری رحم می کنی به خود رحم نمی کنی ؟

تو که هر گاه کسی را در دل آفتاب سوزان بیابی , بر او سایه می افکنی و هرگاه بیماری را ببینی که سخت ناتوان گشته از روی رحم بر او میگریی !

پس چه چیز تو را بر این بیماریت شکیبایی بخشیده ؟ و بر این مصائب صبور ساخته ! و چه چیز تو را از گریه بر خویشتن تسلی داده ؟ در حالی که هیچ چیز برای تو عزیزتر از خودت نیست , و چگونه ترس از فرود آمدن بلا در شب هنگام تو را بیدار نکرده ؟ با اینکه در درون معصیت و گناه غوطه وری و در زر سلطه و قدرت خداوند قرار داری! ؟

بیا این بیماری دوری از خدا را با داروی تصمیم و عزم راسخ مداوا کن و این خواب غفلتی که چشمت را فرا گرفته با بیداری برطرف ساز !

بیا مطیع خداوند شو و به یاد او انس گیر !

خوب تصور کن که به هنگام روی گردانیدنت از خداوند  با دادن نعمت به تو روی می آورد.

و به عفو و بخشش خویش دعوتت می کند و تورا در زیر پوشش فضل و برکات خود قرار می دهد اما در عین حال تو ......

بیماری روحی تا ابد   یا بیماری جسمی نهایتا 100 سال , کدامیک سخت تر است ؟