آنقدر در نیمه شب در غربت تنهایی ام به تو سلام می کنم تا آخر جوابم را بشنوی، خدای من! مگر من غیر از تو بخشنده تر کسی را دارم ؟ مگر من می توانم بی کسیم را با کسی غیر از تو در میان بگذارم؟ اصلا مگر من غیر از تو محبوبم کسی را دارم؟

خدایا! نمی دانم تو را به کدامین فرستاده مطهرت قسم دهم که من درمانده در گرداب گناهانم را دریابی... بخدا خسته ام ... شانه چپم عجیب سنگین شده، در حالیکه فرشته راست من از بیکاری قلم در دست گرفته و خمیازه می کشد! دفتر او خالیست. نوشته ای هم اگر دارد کم رنگ است! رنگ صبحم زرد است. ظهر من بوی ریا گرفته، عصر من با همه ثانیه ها درگیر است.زمان زیر پای هوسهایم له گشته...

و اما شب ... آن هم دل به تنهایی من خوش کرده، لحضه ای می نشینم گوشه ای و به دور از همه اصوات و ارواح مزاحم به خدا فکر می کنم و به جود و کرمش و به مهرش ... به عشقش...به آغوش گرمش...پس تو بگذار که من به شبم پاسخ مثبت دهم اینبار و زبان بگشایم و بگویم:

                         ای خدای خوبم بار دیگر سلام!!!

پنجشنبه رفتم بهشت زهرا . عجیب با ارواح خوش گذروندم . افطاری هم می دادند، همه سر صف با زحمت یه چیزی گیرشون می اومد اما من تو اون تاریکی... تنها... بین قبرها... یکی آورد دو دستی داد و رفت.. چه کیفی میده این جور مواقع! با چند تاشون هم دوست شدم ... بهشون گفتم دیگه زود زود می یام پیششون... سر قبر شهید پلارک که خیلی شلوغ بود(آخه این شهید قبرش همیشه خیسه و ازش بوی عطر می یاد که خودش یه بار به خواب مادرش اومده بود گفته بود این عطر امام حسینه که هر شب می یاد به دیدنم. چون همیشه زیارت عاشورا می خوندم). هر کاری کردم مادرم راضی نشد که شب بمونم.

خداییش قبرستون شبها وحشتناکه...