ای انسان

چه چیز تو را بر گناه جرات داده ؟

چه چیز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته ؟

و چه چیز تو را بر هلاکت خویشتن علاقمند نموده است ؟

مگر این بیماری تو بهبودی نمی یابد ؟ و یا این خوابت بیداری ندارد ؟

چرا همانگونه که به دیگری رحم می کنی به خود رحم نمی کنی ؟

تو که هر گاه کسی را در دل آفتاب سوزان بیابی , بر او سایه می افکنی و هرگاه بیماری را ببینی که سخت ناتوان گشته از روی رحم بر او میگریی !

پس چه چیز تو را بر این بیماریت شکیبایی بخشیده ؟ و بر این مصائب صبور ساخته ! و چه چیز تو را از گریه بر خویشتن تسلی داده ؟ در حالی که هیچ چیز برای تو عزیزتر از خودت نیست , و چگونه ترس از فرود آمدن بلا در شب هنگام تو را بیدار نکرده ؟ با اینکه در درون معصیت و گناه غوطه وری و در زر سلطه و قدرت خداوند قرار داری! ؟

بیا این بیماری دوری از خدا را با داروی تصمیم و عزم راسخ مداوا کن و این خواب غفلتی که چشمت را فرا گرفته با بیداری برطرف ساز !

بیا مطیع خداوند شو و به یاد او انس گیر !

خوب تصور کن که به هنگام روی گردانیدنت از خداوند  با دادن نعمت به تو روی می آورد.

و به عفو و بخشش خویش دعوتت می کند و تورا در زیر پوشش فضل و برکات خود قرار می دهد اما در عین حال تو ......

بیماری روحی تا ابد   یا بیماری جسمی نهایتا 100 سال , کدامیک سخت تر است ؟

اي انسان فکر نکن که تو موجود ضعيفي هستي بلکه دنيايي عظيم تر وباشکوهتر از اين دنيا در درون تو وجود دارد اما تو نمي داني و از آن غافل هستي.

خوب وقتي شما اين نيرو را بشناسيد و بتوانيد آن را کنترل کنيد و به خدمت خود درآوريد و مانند يک غلام حلقه به گوش از آن کار بکشيد مي توانيد قطره اي از اين دنياي باشکوه و عظيم مورد نظر حضرت علي (ع) را ببينيد و آن را درک کنيد و از داشتن اين نيرو به ثروتهاي عظيم مادّي مانند پول و قدرت و يا ثروتهاي عظيم معنوي مانند ارتباط نزديک با خدا دست پيدا کنيد .  

شكسپير : خيانت تنها اين نيست كه شب را با ديگري بگذراني ... خيانت ميتواند دروغ دوست داشتن باشد ! خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ... خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باش

پيامبر اعظم (ص) فرمودند: هر كس كه خداوند براى او خير بخواهد، دوستى شايسته نصيب وى خواهد نمود.

اگر کسی را دوست داری، به او بگو. زیرا قلبها معمولاً با کلماتی که ناگفته می‌مانند، می‌شکنن

آدم هایی هستند مثل قطار شهر بازی، که از بودن با آنها لذت می برید، اما به جایی نمی رسید.

بازی زندگی آن نیست که تاس خوب بیاورید بلکه تاس بد را خوب بازی کنید.

عشق رازی است مقدس. برای کسانی که عاشقند، عشق همیشه بی کلام می ماند، اما برای کسانی که عشق نمی ورزند، عشق شوخی بی رحمانه ای بیش نیست........

دوستت دارم نه به خاطر اینکه چه کسی هستی، به این خاطر که وقتی با توام چه کسی میشوم.

پس کی این امتحانها تموم می شه اصلا حوصله درس خوندن ندارم، نه اینکه منم بچه درسخون این روزها به لطف خدا خیلی خوش میگذره فکر کنم 6 ماهی بشه باشگاه نرفتم دوباره می خوام برگردم، شاید یه روز به لطف خدا لازم شد ای خدا کی عید می شه 

می خوام به کتاب ترجمه کنم اما اصلا حسش نیست سعی می کنم اگه حالم بهتر شد بعد از امتحانها شروع کنم.چون الان اصلا اعصابشو ندارم البته خدا قربونش برم خیلی مهربونه تا الان خیلی کمکم کرده ازش می خوام بازم کمکم کنه 

زمانی بود که پروردگار میان مخلوقات خود« عمر» تقسیم می کرد، رحمت و عطوفت خداوندی بر آن قرار گرفته بود که عمر مخلوقات را به میل و رضایت خودشان تعیین کند تا خشنودی آنها را فراهم آورد. صف طولانی مخلوقات در عالم ملکوت اعلی کشیده شده بود و تا چشم کار می کرد، ادامه می یافت. مخلوقات یکی یکی پیش می آمدند و با رضا و رغبت آنها، عمرشان را تعیین می کردند. آنها خشنود روانه ی زمین شدند.

        نوبت به خر که رسید گفتند: « چقدر عمر می خواهی، سی سال کافیه؟»

        خر نالید و گفت: « سی سال؟ نه، خیلی زیاده. دوازده سال بسه.»

        خدا دوازده سال عمر به او داد. نوبت به سگ رسید:

        « تو چقدر عمر می خواهی؟ سی سال کافیه؟»

        سگ غرید و گفت: « سی سال؟ سی سال نگهبانی؟ نه ، خیلی زیاده. ده سال بسه.»

        خدا ده سال عمر به او داد. نوبت به میمون رسید.

        میمون معلق زد و گفت:« سی سال دلقکی؟ نه خیلی زیاده، هشت سال بسه.»

        دست آخر نوبت رسید به انسان.

        « خوب اشرف مخلوقات من ، چقدر عمر می خواهی؟ سی سال کافیه؟»

        « فقط سی سال؟ سی سال به کجای من می رسه پروردگارا! تازه مزه ی زندگی رو فهمیده ام.»

        « بسیار خوب، هیجده سال عمر خر رو می دم به تو.»

        « کمه پروردگارا، کمه. »

        « بیست سال عمر سگ رو هم بهت می دم.»

        « باز هم کمه پروردگارا ! »

        « بیست و دو سال عمر میمون هم مال تو، خوب شد؟ »

        خب برای همین است که در سی سال اول عمر، انسان مزه ی واقعی زندگی را می چشد و هیجده سال بعد مثل خر کار می کند تا زندگیش را رو به راه کند و بیست سال بعد از چیزهایی که به دست می آورده، نگهبانی می کند و بعد از آن هم، پیر شده است و خرفت و مسخره ی دیگران!!!

(دوست نداشتم قالب وبمو عوض کنم اما چی کار کنم خیلی دیر بالا می اومد) 

همیشه وقتی با خدا حرف می زدم، می گم خدایا یه سریها نمی خوان بمیرن همش دوا دکتر که زنده بمونن تو می بریشون. اما حالا که من می خوام تو منو نمی بری. این یکی از حرفهای همیشگیم شده بود. فکر کنم پنج شنبه پیش بود خواب دیدم که آسانسور خراب می شه و من از بالاترین طبقه ها در حال سقوطم( کاملا به سرعت سقوط روح هایی که از زمین به آسمون می رن وبه دلایلی مجبور به بازگشت میشن). اون وقت بود که تازه فهمیدم مرگ یعنی چی، تو خواب شروع به التماس به خدا کردم.  در یک لحظه تمام کارهام رو که مرور کردم دیدم هیچی هیچی ندارم ، گفتم خدایا غلط کردم یه فرصت دیگه به من بده ... .

(از اینجا به بعد دیگه خواب نیست ها...)

صبح شد وداشتم می رفتم کلاس . یه تصادف... یه مرگ صد درصد... ولی...  دوباره نجات...دوباره لطف... دوباره من... اصلا نمی تونم توصیف کنم ... هنوز سرم درد می کنه...

 دم مرگی طبع شعرم گل کرده در وصف حال خودم نوشتم :

دیگر از سردردم خبری نیست

اما هنوز تمام تنم گز گز می کند

سیم های سرم اتصالی کرده اند

و برق چشمانم رفت...

یک نفر از کنارم رد می شود

تا چند قدمی مبهوت من است

بینی اش را هم که گرفته

آخر یک ماهی است حمام نرفته ام

تمام تنم بوی مرگ می دهد...

باید بیایی مرا ببینی

حسابی لاغر شده ام

شکمت را هم به دنیا پس داده ام!!!

تا دیروز حالم از کافور غذای دانشگاه به هم می خورد

اما حالا عطر تنم کافور است

جور دیگر باید دید!

دیگر از تاریکی نمی ترسم

                           واز سوسک

همین حالا یک سیاه زشتش

                           از تنم بالا رفت

                                        تا رسید به قلبم

 یک تکه از آن را ره توشه اش کرد و رفت

ببر...اصلا تمام قلب نداشته ام مال تو

اما وقتی می بری

     دردهای قلبم

         تنهایی ام

            عشقم را هم ببر

دیگر به آنها احتیاجی نیست...

اگر نگران منی!

حال من خوب است

                    روزگارم بد نیست

ولی...

" اینجا هوا بس ناجوانمردانه سرد است"

و از آن" رگ پنهان لحظه ها" خبری نیست.

برای آمدن پیش تو هم اجازه نمی گیرم

حتی خودت خبر نداری که

     هر شب برروی زانوان من به خواب می روی

اینجا...

 من دفتر حسابم را در دست گرفته

      هر ثانیه منتظرت هستم

           ******

اوه ! خدای من

کفشهای تو هم که جفت شده اند!!!

برای فهمیدنش باید یه سر سوزن دقیق باشید...سختاشو خودم می گم، " رگ پنهان لحظه ها" به قول به نظرم فروغ بود یعنی عشق. کفش جفت شدن هم کنایه از رسیدن لحظه ی مرگه ... بقیش با خودتون...

يادم باشد که حرفی نزنم که

به کسی بربخورد...

نگاهی نکنم که

 دل کسی بلرزد...

راهی نروم که

بيراه باشد...

خطی ننويسم که

 آزار دهد کسی را...

يادم باشد که

روز و روزگار خوش است...

همه چيزرو به راه است و خوب.

تنها ... تنها ...  دل ما دل نيست ... .

     راستی نظرتون درباره قالب جدید چیه؟؟؟

آنقدر در نیمه شب در غربت تنهایی ام به تو سلام می کنم تا آخر جوابم را بشنوی، خدای من! مگر من غیر از تو بخشنده تر کسی را دارم ؟ مگر من می توانم بی کسیم را با کسی غیر از تو در میان بگذارم؟ اصلا مگر من غیر از تو محبوبم کسی را دارم؟

خدایا! نمی دانم تو را به کدامین فرستاده مطهرت قسم دهم که من درمانده در گرداب گناهانم را دریابی... بخدا خسته ام ... شانه چپم عجیب سنگین شده، در حالیکه فرشته راست من از بیکاری قلم در دست گرفته و خمیازه می کشد! دفتر او خالیست. نوشته ای هم اگر دارد کم رنگ است! رنگ صبحم زرد است. ظهر من بوی ریا گرفته، عصر من با همه ثانیه ها درگیر است.زمان زیر پای هوسهایم له گشته...

و اما شب ... آن هم دل به تنهایی من خوش کرده، لحضه ای می نشینم گوشه ای و به دور از همه اصوات و ارواح مزاحم به خدا فکر می کنم و به جود و کرمش و به مهرش ... به عشقش...به آغوش گرمش...پس تو بگذار که من به شبم پاسخ مثبت دهم اینبار و زبان بگشایم و بگویم:

                         ای خدای خوبم بار دیگر سلام!!!

پنجشنبه رفتم بهشت زهرا . عجیب با ارواح خوش گذروندم . افطاری هم می دادند، همه سر صف با زحمت یه چیزی گیرشون می اومد اما من تو اون تاریکی... تنها... بین قبرها... یکی آورد دو دستی داد و رفت.. چه کیفی میده این جور مواقع! با چند تاشون هم دوست شدم ... بهشون گفتم دیگه زود زود می یام پیششون... سر قبر شهید پلارک که خیلی شلوغ بود(آخه این شهید قبرش همیشه خیسه و ازش بوی عطر می یاد که خودش یه بار به خواب مادرش اومده بود گفته بود این عطر امام حسینه که هر شب می یاد به دیدنم. چون همیشه زیارت عاشورا می خوندم). هر کاری کردم مادرم راضی نشد که شب بمونم.

خداییش قبرستون شبها وحشتناکه...

خدایا دردمندم...روحم از شدت درد می سوزد، قلبم می جوشد،احساسم شعله می کشد

و بند بند وجودم از شدت درد صیحه می زند...

خسته شده ام، پیر شده ام، دلشکسته ام، نا امیدم، دیگر آرزویی ندارم...

احساس می کنم که این دنیا دیگر جای من نیست، با همه وداع می کنم، فقط می خواهم

با خدای خودم تنها باشم...

خدایا دلم برایت تنگ است...

من دیگر کاری برای انجام دادن ندارم، گلها را آب داده ام ، چمدانم را هم بسته ام...

یه سوال مهم: چرا همه فکر می کنن آرزوی مرگ داشتن بده؟ چرا فکر من کنن که حتما یه جایی باید شکست بخوری تا آرزوی مرگ رو بکنی؟ چرا نمی فهمن انسانهای زمینی ارزش ندارن که بخاطرشون فکر مرگ بزنه به سرت؟

عکس رو هم پاک کردم که دیگه کسی فکر نکنه می خوام خود کشی کنم

این شعر رو اختصاصی اختصاصی برای تو و بابام  عزیزم!!!  گفتم :        

اگر یک روز خدا اجازه دهد

می خواهم چند نفر را بکشم

اول پدرم...

گوشه گوشه تنش را

با سیخ داغ می کنم

داد می زند...

لذت می برم...

بوی دود همه جا را فرا گرفته

دود را می بلعم و

از دماغم بیرون می دهم

با آن شکل مهربانی می سازم ...

شکل عشق...

اَه ... من که از این چیزها سرم نمی شود!

با دست هایم خرابش می کنم و

او همچنان در خود می پیچد...

زن جعفر جیغ می زند

اوه خدایا!...

این زنیکه در خیال من چه می کند؟!

مثل اینکه او هم

آمده از شر شوهرش خلاص شود...!

اما خون را که دید

پس افتاد

حالا نوبت توست عزیزم

تو را که کشتم

لاشه ات را تکه تکه می کنم

و همه را به باد می دهم با خود ببرد